Na een decoratieve fase, is het nu tijd voor de testfase.Een paar dagen na ontvangst van mijn vrolijk zoet pakketje, had ik al bezoek over de vloer.
Afijn, 2 enthousiaste proefkonijntjes!
In dit geval mijn verzamelverslaafde en koffieslurpende klasgenootje van vorig jaar en haar vriendje die al even graag bij mij op kot een koffietje in mijn zebrazetel kwam drinken. Met Max Havelaar suikertjes welteverstaan!
Natuurlijk heb ik ze meteen opgedragen om héél goed op alle aspecten van het suikertje te letten, waarna ze hun taak erg serieus namen!
"Het suikertje smelt snel!" Positief punt nummer één van meneer.
"Wel straffer dan gewone suiker, maar wel lekker." Punt nummer twéé.
Of dit tweede punt positief of negatief is, kon ik er niet goed uit opmaken.
Maar ik ben het wel met hem eens.
Je laat een suikertje in je (pas gezette en dus hete) koffie vallen, en nog vóórdat je lepeltje de tijd heeft gekregen om zich aan een roeractie te wagen, is het suikertje al angstvallig gesmolten. Suiker 1 - Lepel 0.
De Smaak is inderdaad Straf.Straffer dan gewone suiker, maar niet noodzakelijk minder lekker.
Moeilijk te zeggen of het lekkerder is of niet.
Al wat ik erover kan zeggen, is dat een doorgewinterde wittesuikergebruiker eraan zal moeten wennen.
Maar zoals met alles: als je ervoor open staat, zal je het wel lekker gaan vinden!
Ik heb mijn bezoek meteen ook allebei een miniblikje frisdrank meegegeven. Mijn voormalig klasgenootje was natuurlijk onmiddellijk in haar nopjes omdat ze haar verzameling leuke spulletjes kon aanvullen met een popart-blikje.
Benieuwd of de smaak het uitzicht zal overtreffen...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten